Een vakantie is in mijn ogen pas compleet als ik de zee heb gezien. Zien is misschien niet helemaal het goede woord. Het gaat meer om het gevoel dat de zee bij mij oproept. Het geruis van de golven. Klinkt vertrouwd en voelt als thuiskomen. Waar ook ter wereld. Voorbijvarende schepen. Doen mij denken aan avontuur en verre exotische oorden. Op blote voeten door het rulle zand struinen. Staat voor onvoorwaardelijke vrijheid. De oneindige watermassa. Maakt me nederig. Na drie weken te hebben doorgebracht in de warme binnenlanden van Frankrijk, zag ik de zee pas op mijn allerlaatste vakantiedag. En wel op het mooiste strand van Europa. Het strand van Schiermonnikoog. Een redelijk subjectieve waarneming besef ik, maar toch xe9xe9n waar grote waarheid in schuilt. Het strand van Schiermonnikoog is eigenlijk in alle jaargetijden een fantastisch schouwspel. Een betoverende ervaring. De nietigheid van de mens tegenover de oerkrachten van moeder natuur. Aarde, water en lucht. Alleen het vuur ontbreekt ogenschijnlijk. Maar bij het zien van de oranjerode hemel bij zonsondergang weet ik beter. Op het strand van Schiermonnikoog hoef je maar vijf minuten naar links of rechts te lopen om helemaal alleen te zijn. Alleen met de elementen. In mijn element. Na gistermiddag weet ik het zeker. Lifex92s a beach!

De PVV heeft haar Vlaamse beleidsmedewerker Sam van Rooy (26) geschorst wegens een filmpje op internet. Van Rooy vond het nodig een groepje vrouwen in boerka al filmend te achtervolgen in een winkelcentrum in de mondaine badplaats Scheveningen. Onder de titel x91Scheveningen anno 2011: kiemen van achterlijkheidx92 zette hij het filmpje vervolgens op YouTube en Facebook. Met als commentaar: Of moet ik het normaal vinden dat mijn rust in Scheveningen wordt verpest door dat soort gexefmporteerde achterlijkheid van de islamitische zandbak? 

Op zich geen nieuws natuurlijk dat een PVVx92er verbaal over de schreef gaat. Dat gebeurt bijna dagelijks. Niets menselijks is hen vreemd. Maar het is wel nieuws op het moment dat de partijleiding van de PVV, die toch al niet bekend staat om haar subtiele uitspraken, de opmerkingen van Sam te ver vindt gaan. Dan is het groot nieuws. Ook binnen de PVV zijn blijkbaar grenzen in wat wel en niet gezegd mag worden. Verschuilt de grote leider zich vaak achter de vrijheid van meningsuiting als hij op zijn uitspraken aangesproken wordt, onderknuppel Sam komt hier niet mee weg. Binnen de PVV hanteert men blijkbaar verschillende opvattingen over de betekenis van het begrip vrijheid van meningsuiting. Het Latijn heeft hier een mooie uidrukking voor: Quod licet Jovi non licet bovi (Wat aan Jupiter is geoorloofd, is nog niet aan een rund geoorloofd). Arme Sam. Een niet al te nozele PVV'er. En nog een Belg ook. Met recht is Sam van Rooy het rund van de week.

En daar is er weer xe9xe9n. Een holocaustontkenner. Dit keer is het Ahmed Ezz el-Arab, de vicevoorzitter van de belangrijkste niet-Islamitsiche partij van Egypte, de Wafd. Ahmed heeft namelijk in zijn studententijd het dagboek van Anne Frank bestudeerd en is tot de conclusie gekomen dat het een vervalsing is. Hij zweert zelfs op zijn god dat het echt zo is. Hoe hij hier precies achter is gekomen blijft een raadsel. Laten we het maar op een goddelijke ingeving houden. Ook weet hij te vertellen dat er maar 2.4 miljoen Joden leefden onder Duitse bezetting. Hij vraagt zich hardop af waar de resterende 3.6 miljoen Joden vandaan kwamen. Een terechte vraag lijkt mij. Een vraag die echter al honderden keren is ontkracht door echte historici en mensen die er echt verstand van hebben. Vooral de keurig bijgehouden klantenadministraties van de vernietigingskampen vertellen een heel ander verhaal. Maar Ahmed is van mening dat ook de vernietigingskampen pure verzinsels zijn. Had Ahmed tijdens zijn studie beter opgelet en niet alleen in dat dagboek zitten lezen, dan had hij beter geweten. Of zou hij echt zo onbenullig zijn.

Ahmed deed zijn uitspraken op een mensenrechtenconferentie in het Hongaarse Boedapest. Echt, het is geen grap. Een mensenrechtenconferentie. De mensenrechten zijn in goede handen bij Ahmed. Zolang je maar geen Jood bent. En wij in het westen maar hopen dat er geen Islamitische partij aan de macht komt in Egypte. Ik verzeker u dat ook de niet-Islamitische partijen in Egypte er bizarre denkbeelden op na houden.

De rechtse maffia toont deze dagen zijn ware gezicht. Lafheid voert de boventoon. Neem nu minister Uri Rosenthal. Altijd goed voor grote en veelal ondoordachte woorden. Maar als het op daden aankomt laat hij het angstvallig afweten. Vanuit de Afghaanse hoofdstad Kabul wist Rosenthal te melden dat het in de provincie Kunduz veilig genoeg is om binnenkort 225 Nederlandse politietrainers aan het werk te zetten. Dit had hij van bevriende Afghaanse relaties vernomen. Helaas kon hij het veilige Kunduz niet met eigen ogen aanschouwen. Zijn geplande werkbezoek aan Kunduz ging namelijk wegens veiligheidsdreigingen (!) niet door. Een tweede poging later op de dag werd door vervoersproblemen verhinderd. Lekke band denk ik en plakspullen vergeten. Kan gebeuren. Wie weet is morgen het weer te slecht om alsnog af te reizen. Het is wel een hele letterlijke interpretatie van de uitspraak van Rosenthal dat de Nederlandse regering geen onnodige risicox92s wil lopen. Wat voor regeringsleden geldt, geldt blijkbaar niet voor politietrainers. Ondanks dat de trainers op de dodenlijst van de Taliban staan vindt Rosenthal de risicox92s voor hen verantwoord aanvaardbaar. Dit belooft niet veel goeds. Verantwoord aanvaardbaar betekent in de ogen van onze regering dat op een dode trainer meer of minder niet gekeken wordt. Vanuit het veilige Groningen concludeer ik alvast dat het verantwoord aanvaardbaar is dat Uri Rosenthal morgenochtend per fiets richting Kunduz vertrekt. En vergeet hem vooral niet een setje bandenplakspullen mee te geven. Je weet maar nooit met al die bermbommen.

Drie taken waren er te verdelen. De eerste was het platstampen van de blikjes met de voeten. Na het stampen kwam het boren van een klein gaatje in de bovenkant van het gestampte blikje. Tot slot de schone taak om het blikje met een ijzerdraadje aan het gaas te rijgen. Het buigzame gaas, met daarop de als kleurige schubben geregen blikjes, kon daarna in elke gewenste vorm worden gekneed. Langzaam maar zeker ontstonden op deze manier diverse sculpturen. Een paard, een ridder en drie hoepelrokken. En dankzij een alcoholische Stadjer met een voorkeur voor bier in blik ook nog een windmolen. Over de verdeling van de taken was terdege nagedacht door bedenker Maria Koijck. De Groninger kunstenares had het productieproces zodanig opgedeeld dat de stampers, boorders en rijgers continue door konden werken. Een hoge productie was hiermee verzekerd. Dat was nodig ook gezien de enorme tijdsdruk waaronder gewerkt moest worden. Binnen drie dagen moest het allemaal klaar zijn. Nog even doorwerken dus. Mooi om te zien dat de theorie van de massaproductie zoals beschreven in het boek x91The Wealth of Nationsx92 van de econoom Adam Smith (1723-1790) ook op de kunsten van toepassing is. Economische motieven mogen wat mij betreft nooit het creatieve proces in de weg staan. Maar de kunsten kunnen wel degelijk baat hebben bij oeroude economische principes. Het creatieve proces is niet alleen een kwestie van (be)denken, maar ook van heel hard werken.

Daar is weer zox92n mooie oneliner van een VVDx92er. Dit keer van kamerlid Renxe9 Leegte. En nee, geen flauwe grappen over zijn achternaam. Hij beweert dat het KNMI de spreekbuis is van het klimaatpanel van de Verenigde Naties. Renxe9 vindt dat de klimaatonderzoekers van het KNMI niet onafhankelijk en dus niet integer zijn. Ook laten zij zich in zijn ogen veel te negatief uit over de klimaatverandering. Ben benieuwd naar de feitelijke onderbouwing van deze boude beweringen. Die is er niet. De uitspraak moet de aandacht af leiden van wat Renxe9 echt wil. Namelijk, het KNMI laten tuchtigen door de markt. Het vermarkten van het KNMI is ingegeven door de behoefte van Renxe9 aan open en uitgebalanceerd klimaatonderzoek. Bij voorkeur onderzoek dat aantoont dat al die uitlaatgassen en ranzig rokende schoorstenen juist heel positief zijn voor het klimaat. Daar kopen we tenminste wat voor. Al die linkse klimaatalarmisten en klimaatpessimisten doen de BV Nederland geen goed. En als een overheidsinstelling het ook nog eens waagt onwelgevallige dingen te roepen, dan kunnen ze beter meteen de deuren sluiten. De marktwerking is voor de rechtse maffia, wat de verzorgingsstaat is voor de linkse kerk. Een heilig geloof. En van een geloof weet ik xe9xe9n ding zeker: het is niet op enig feit gebaseerd. Het is een veronderstelling. De volgende stap in dit proces is het vermarkten van het weer. Wee het meteorologisch instituut dat slecht weer voorspelt. We besteden het weer net zo lang aan tot we een instituut hebben gevonden dat altijd mooi weer speelt en de heersende machthebbers zonnig en zonder smog naar de mond praat.

Het is misschien ook een idee om onze Tweede Kamer te vermarkten. Er zijn vast en zeker betere en vooral goedkopere kamerleden in de markt te vinden dan de heer Leegte. Ook de Tweede Kamer is toe aan een kwaliteitsimpuls en een verbeterde concurrentiepositie. Leve de vrije markt.

Zoals u wellicht weet is het hebben van een mening mij niet vreemd. Ook of misschien wel juist over zaken waar ik niet of nauwelijks verstand van heb. Net als staatssecretaris Halbe Zijlstra overigens. Hij vindt het een groot voordeel geen verstand van kunst te hebben. Hierdoor behoudt hij de nodige afstand om neutraal naar een zaak te kunnen kijken. Niet gehinderd door enige kennis van zaken heeft Halbe dus voor 200 miljoen aan bezuinigingen aangekondigd. De kunstsector hangt volgens hem al jaren aan het overheidsinfuus en daar moest maar eens verandering in komen. Helemaal mee eens. Maar dit geldt natuurlijk ook voor al die andere beleidssectoren als welzijn, zorg, sport en onderwijs. Het verschil met de kunsten zit x91m vooral in de doelgroep die deze sector bedient. Kunstsubsidies komen vooral ten goede aan blanke, hoogopgeleide, mondige en bovendien draagkrachtige burgers. Zij zijn niet gewend aan dergelijke drastische maatregelen. Die treffen meestal Jan Modaal en zijn gezin, Henk en Ingrid en de andere achtergestelden in onze samenleving. Het verzet tegen de bezuinigingen komt op mij dan ook over als dat van een verwende kleuter wiens speelgoed wordt afgepakt. Ze gaan er niet aan dood en hebben nog heel veel ander speelgoed. Toch schreeuwen ze moord en brand. Ze hebben de schijn tegen. Ze preken voornamelijk voor eigen parochie. Want Henk en Ingrid maken niet of nauwelijks gebruik van al dat moois dat door de kunstsubsidies in stand wordt gehouden. Kijkt u maar eens goed rond als u de schouwburg, de bibliotheek of een popconcert bezoekt. Het moet maar eens afgelopen zijn met het gesubsidieerd zuipen in tenten als Vera Groningen. Waar niet alleen het bier goedkoop is, maar ook de toegangskaartjes. Belachelijk lage prijzen gezien het gemiddelde inkomensniveau van de bezoekers. Bezoekers die overigens net zo makkelijk een paar honderd euro neerleggen voor een bezoekje aan Lowlands en zich voor nog eens een paar honderd euro het hele weekend bezatten. Geld genoeg dus. Daar zit x91m het niet in. Kunst is een luxeproduct en daar mag best voor betaald worden. Ik snap best dat kunst een waardevolle aanvulling kan zijn op het dagelijks leven en ja zelfs een verrijking. Ook de overheid heeft een taak in het mogelijk maken van kunstuitingen. Maar kunst is er, in tegenstelling tot bijvoorbeeld voetbal, niet voor iedereen. Kunst is elitair en gedraagt zich ook zo. Kunst is nog te vaak het domein van de x91happy fewx92. Dit kabinet rekent de kunstsector hier keihard op af.  Betalen al die witte kunstbezoekers maar een tientje meer voor hun entreekaartje.

Het is slecht gesteld met de stadsmens. Hij is te dik, eet te vet, beweegt te weinig en heeft het druk-druk-druk. De stadsmens is gevoeliger voor aandoeningen als astma en hartfalen. Ook met zijn geestelijke gezondheid is het droevig gesteld. De stadsmens heeft vaak last van depressies, angststoornissen, schizofrenie en psychoses. De geleerden zijn er nog lang niet uit als het gaat om de waaromvraag. Duidelijk is wel dat de stad een structurele verandering in de hersens teweeg brengt. Het brein van de stadsmens is hyperalert en superwaakzaam. De stadsmens reageert heftiger op stress, gelijk een van het front teruggekeerde soldaat. Nederland verstedelijkt in een hoog tempo. Stad en platteland zijn steeds moeilijker te onderscheiden. Dat belooft wat voor de toekomst. De stadsmens lijkt ten dode opgeschreven. Maar er is hoop. Experimenten tonen aan dat meer groen en een sterke sociale cohesie in de directe leefomgeving van de stadsmens een positief effect hebben. Hierdoor verdwijnen de gezondheidsverschillen met het platteland vaak helemaal. Dorpsbewoners die dachten de dans te ontspringen moet ik teleurstellen. De stadsmens mag dan wel langzaam gek worden, het aantal zelfmoorden is op het platteland juist weer veel hoger. De stadsmens is gewend zich aan te passen aan de steeds veranderende omgeving. Een strijder in de betonnen jungle. Dat dit ten koste gaat van zijn gezondheid neemt de stadsmens op de koop toe. De dorpsbewoner, eenmaal geconfronteerd met de oprukkende stad, kan het allemaal niet meer aan en kiest voor de makkelijkste uitweg: de dood. Om te overleven is het emigreren naar een dunbevolkt en nog nauwelijks verstedelijkt land voor de dorpsbewoner de enige optie. De stadsmens kan volstaan met het ophangen van een natuurposter in zijn woonkamer. Homo Urbanus, de ultieme overlever.

Vanmiddag zag ik er weer xe9xe9n rijden. Een fietser met een paar rollen wc-papier onder de snelbinders. Onwillekeurig zie ik dan meteen de betreffende persoon al poepend aan mijn geestesoog voorbijtrekken. Geen fraai gezicht kan ik u vertellen. Een misselijkmakende gedachte zelfs. Rationeel weet ik dat iedereen op zijn tijd de darmen moet legen. Dat is heel natuurlijk en daar is al dat toiletpapier uiteindelijk ook voor bedoeld. Maar toch. Diep in mijn hart wil ik dit helemaal niet weten. Niet dat ik het ontken. Ik wil het domweg niet weten. Dit is een van de voornaamste redenen dat u mij niet op een camping zult aantreffen. Elke keer als er iemand met een rol voorbij komt lopen, denk ik: die gaat schijten. Helemaal gxeanant is het als je zelf de gang naar het toiletgebouw moet maken. De rol keurig verstopt onder de jas natuurlijk. Maar de ruikbare en auditieve kenmerken van de stoelgang zijn moeilijker te verbloemen. Zeker als er meerdere mensen tegelijkertijd van het toilet gebruik maken. Er zou een soort wc-papier etiquette moeten komen. Niet alleen voor op de camping, maar al bij aanschaf van de rollen. Na de koop zouden de rollen gecamoufleerd meegenomen moeten worden. In een ondoorzichtig tasje of onderin een doos met de andere boodschappen er bovenop. De toiletgang en de aanschaf van de bijbehorende benodigdheden zijn private aangelegenheden, waarmee men anderen niet behoort lastig te vallen.

Een stad met een enorme tastbare en zichtbare historie. Het Pruisische en Duitse koninkrijk, de Weimarrepubliek, het Derde rijk en de opdeling in Oost en West. Het is er allemaal nog. Wat is verdwenen, is nog niet vergeten. Als je goed luistert hoor je de bruinhemden nog marcheren in de Straxdfe des 17. Juni en de kreten van hun slachtoffers in de kelders van de Wasserturm. Zie je de keizers en hun gemalinnen dineren en dansen op slot Charlottenburg en Sanssouci. De muur is fysiek dan wel verdwenen, maar nog niet in de hoofden van veel Berlijners. Ook de toekomst is alom aanwezig. Vooral als het om architectuur gaat. Het waaiervormige dak van het Sony-Center. De Nederlandse ambassade van Rem Koolhaas aan de oevers van de Spree. Zelfs de Fernsehturm uit 1969 oogt nog steeds modern. Maar niet alleen de historie en de toekomst definixebren de stad. Het is een stad die ook heel erg in het nu leeft. Dat zie je terug in de mensen, de Berlijners, die ieder op hun eigen manier het nu beleven. Zonnebadend op de stadsstranden aan de Spree, hardlopend en fietsend in Tiergarten, barbecuend op een mooie zomerse namiddag in Volkspark Friedrichshain en van de hoge duikplank duikend in het voormalige Olympische zwembad. Ook dat is Berlijn. En dan heb ik het nog niet eens gehad over het bloeiende en bruisende culturele leven van Berlijn. Ontspruitend op allerlei bijzondere en markante plekken in de stad.

Berlijn is soms mooi en soms ook heel erg lelijk. Maar altijd zinnenprikkelend. Als ik in Berlijn ben heb ik het gevoel dat ik deel uitmaak van een groter geheel. Het besef getuige te zijn van iets unieks. Berlijn, daar is er maar xe9xe9n van in de wereld.